فرزند تمام ملل

ناشر: آگه
نويسنده: پراموديا آنانتا تور
مترجم: تهمينه زاردشت
قطع: رقعي
نوع جلد: شوميز
زبان: فارسي
تعداد صفحات: 408
سال انتشار: 1397
نوبت چاپ: 1
وزن: 400
شابک: 9789643293598
قيمت: 49,000تومان
موجود در فروشگاه: 4 (جلد)
+

به اشتراک بگذارید

درباره‌ی کتاب

پرامودیا آنانتا تور در سال ۱۹۲۵ در جزیره‌ی جاوه متولد شد. اولین‌بار دولت هلند او را به دلیل نقشی که در انقلاب اندونزی داشت زندانی کرد و سپس زندانیِ سیاسی دولت اندونزی شد. بسیاری از آثار او در زندان نوشته شده‌اند، از جمله «چهارگانه‌ی بورو» (زمین ابنای بشر، فرزند تمام ملل، ردپاها، و خانه‌ی شیشه‌ای). نطفه‌ی آن‌ها در داستان‌هایی بسته شده که نویسنده طی دوران حبس در جزیره‌ی بورو برای سایر زندانیان ساخته و پرداخته است.

در «زمین ابنای بشر»، جلد نخست چهارگانه‌ی بورو، خواننده با داستان مینکی، جوانک هجده‌ساله‌ی عاشق‌پیشه، آشنا شده است. در «فرزند تمام ملل» مینکی بخشی از طلایه‌دارانی شده که می‌توانند چهره‌ی هند شرقی را تغییر دهند. نیروهای تغییر تأثیرگذار در اوایل قرن بیستم مینکی را شکل می‌دهند، همان‌طور که آهن را بر سندان می‌کوبند و شکل می‌دهند. مینکی در سرزمین خویش با مسائلی روبه‌رو شده که خواب‌شان را هم نمی‌دید. مهم‌ترین موضوع این‌که با نمایندگان مردم خویش سروکار پیدا می‌کند: رعیت‌ها. «فرزند تمام ملل» درس‌های تازه و مبارزه‌طلبی‌های بزرگ‌تری در چنته دارد.

«داستان عجیبیه. داستان موی دم‌موشی. روزگاری که اروپا شیفته‌ی تمدن ما بود، فرانسوی‌ها از موی دم‌موشی خوش‌شون اومد. بعد، آقا، موی دم‌موشی بین هلندی‌ها هم مد شد. حتی بین آمریکایی‌ها... اما این‌ها مال وقتیه که اروپا مدت زیادی نبود ما رو می‌شناخت. حالا اوضاع فرق کرده اما جالب اینه که اروپایی‌ها هنوز موی دم‌موشی می‌بندن. حتا آمریکایی‌ها موقعی که انقلاب کردن! در دوران جلال و جبروت فرانسه، مردمش علاوه‌بر موی دم‌موشی از عادت قوباغه‌خواری چین هم تقلید کردن، عادتی که به نظر بقیه‌ی ملت‌ها خفت‌بار می‌رسید. حالا موی دم‌موشی در اصل چی بوده، آقا؟ هیچی نبوده به‌جز نماد بردگی و فرمان‌برداری، از وقتی باب شده که مردمان شمالی به چین حکومت می‌کردن، آقا، موی دم‌موشی در چین نشونه‌ی تحقیر بوده. در اروپا برعکس شده. شده نشونه‌ی فتح و پیروزیِ همون روزگار، همون عصر. مردم چین عادت داشتن قورباغه بخورن چون فقیر بودن، قورباغه‌خواری اروپایی نشونه‌ی شأن و منزلته. تاریخ این‌قدر وارونه شده.»